Bonjour vanuit de Pacific!

Eindelijk weer even tijd en internet voor een update:

De afgelopen dagen hebben we o.a. doorgebracht op de eilanden van Nieuw-Caledonië, een Franstalige groep eilanden rechtsboven Australië. Woensdag 19 januari waren we in de hoofdstad Noumea, hier hebben we een eilandtour gedaan met een bus. En donderdag hebben we een paar uurtjes doorgebracht op een klein eilandje met een paar houten dorpen en een pier. Heerlijk rustig dus. De temperatuur is rond de 27 graden, het regent hier af en toe, het klimaat lijkt erg op dat van Zuid-Frankrijk. Het enige nadeel van deze twee eilanden was de taal, maar op het strand heb je daar weinig last van.

Woensdagavond vaarden we door een smalle pas, waar we een ander cruiseschip tegenkwamen. Rond half 9 passeerde de Pacific Dawn ons aan de linkerkant. Het was inmiddels erg donker en beide cruiseschepen zijn natuurlijk helemaal verlicht. Een erg leuk gezicht, vooral omdat van beide schepen voordurend de scheepstoeter afging.

Papa vroeg zich af wanneer Martin een stukje ging schrijven op dit blog. Nou zoals van tevoren al verwacht, waarschijnlijk niet. Hij zegt dat hij alles thuis wel vertelt.

Voor Dolores: ik ben het blog-adres vergeten door te geven voor we weg gingen. Ik heb hem vorige week op de ansichtkaart geschreven, maar die is er natuurlijk nog lang niet.
Maar jullie mogen het aan iedereen doorgeven die geïnteresseerd is in onze avonturen. Altijd leuk om te weten dat mensen het leuk vinden om te lezen wat ik allemaal typ.

Het internet aan boord is nog steeds vrij gebrekkig en de meeste ‘houten hutjes’-dorpen hebben geen McDonald’s met gratis wifi, dus de verslagen komen iets minder vaak. Vanaf eind januari hebben we in de hotels meer toegang tot draadloos internet. Dan zal ik ook de huidige foto’s eraf halen en er een stel nieuwe opzetten.

Vrijdag waren we op de eilanden van Vanuatu. Vroeger Brits en Frans, tegenwoordig zelfstandig. We hadden in Port Vila een excursie geboekt naar een waterval. Dit was echt een succes. We werden met mini-busjes door het (arme) dorp gebracht naar de voet van de berg met de waterval en met de tourgids zijn we naar boven gewandeld, een tocht door beekjes en langs allerlei bush-planten. Eenmaal bij de waterval konden we deze deels beklimmen met touwen en prachtige foto’s maken. Het was enigszins riskant met onze camera’s, maar dat maakte het ook wel spannend. Bovendien werkt alles nog.

En gisteren waren we op een ander eiland van Vanuatu, bij het plaatsje Luganville. Het plaatsje bestond uit ongeveer 5 winkels en een benzinestation. ’s Ochtends was het ontzettend warm, in de zon tegen de 40 graden en rond het middaguur begon het te onweren en te regenen. ’s Middags klaarde het enigszins op tijdens onze excursie naar een lagoon. Dit was een soort van rivier met redelijk helder water. Hier hebben we een uurtje gezwommen.

Inmiddels dobberen we weer op zee, morgen komen we aan in Lautoka, Fiji.

Tot slot nog wat over de crew hier aan boord. We hebben een steward die onze hut twee keer per dag doorloopt en eventueel schoonmaakt. Hij vouwt soms ook handdoekdieren, waaronder een aap en een olifant, erg grappig. Hij begroet ons ook elke dag met gebrekkig Nederlands. Vaak is het: “Hoe gaat het, Martin?”. Mijn naam kunnen ze aan boord lastig onthouden, meestal is het ‘darling’ of iets dergelijks. Daarnaast herkent de kok van de snackbar ons en vraagt hij als we langskomen al standaard “Two cheeseburgers with ‘patat’?”. Erg leuk.
Tot slot hebben we onze ‘privé-kok’ in het restaurant. Hij heet Erick en hij komt uit India. We komen hem echt overal tegen, ook in de supermarkt aan wal. Sinds het tweede deel van de cruise kent hij ons beter en komt hij aan tafel langs. Van de week waren we ’s ochtends net te laat voor een speciale poffertjes-bar tijdens het ontbijt (eenmaal per 14 dagen). Het maakte ons niet uit, maar Erick ging speciaal (zonder te vragen) nog poffertjes bakken, omdat we uit Nederland kwamen. En vorige week was er een Nederlandse Late Night Snack. Op het buffet stonden niet veel Nederlandse producten (Indonesisch noodles en Duitse Apfelstrudel), maar onze kok kwam speciaal boterkoek en banketstaaf brengen. We zaten op dat moment al erg vol, maar aangezien hij het persoonlijk voor ons bewaard had, was weigeren niet echt een optie.
Kortom ze zijn erg gastvrij hier.

Volgende update komt weer vanaf Australische bodem.

Groetjes Martin en Rosalie